Toffee's Blog - บล็อคของคน Happy ที่เปลี่ยนมาใช้DTACแล้ว

วิกฤตการณ์ผู้ชายเป็นเกย์

หลังจากเปิดเทอมมาได้ราวๆสองอาทิตย์ ทำให้เราซึ่งอยู่โรงเรียนหญิงล้วนมาก่อน ได้ประจักษ์แล้วว่า " ผู้ชายทีเหลืออยู่บนโลกนี้ คงไม่มีเพียงพอสำหรับผู้หญิงกลมๆอย่างเราแล้ว!!! หลายวันที่ผ่านมา ทั้งรับน้องก้าวใหม่ และรับน้องคณะ รวมถึงการเริ่มเรียนอันทรหดสองสัปดาห์ ทำให้เราได้รู้ว่าผู้ชายที่เหลืออยู่ตอนนี้มันไม่เพียงพอเสียแล้ว จากการสังเกตุของข้าพเจ้า สรุปได้ดังนี้

1. คณะวิศวะเป็นคณะที่มีผู้ชายเยอะที่สุดในจุฬาฯ (มีคนแอบบอกว่าเน้นแต่ปริมาณ ไม่เน้นคุณภาพ แต่เราว่าส่วนใหญ่หล่อๆก็มี แต่ต้นไม้มันเยอะไปหน่อย เลยมองไม่ค่อยจะเห็น)

2. คณะที่ผู้ชายหล่อที่สุดคือสถาปัตฯ แต่เห็นเด็กผู้หญิงในคณะบอกว่า ผู้ชายคณะนี้ปากเสียมาก(จริงรึเปล่าต้องไปพิสูจน์)

3. ผู้ชายหน้าตาดี หล่อ รวย เรียนเก่ง มักจะมีแฟนแล้ว หรือไม่ก็เป็นเกย์

4. ผู้ชายส่วนใหญ่(เน้น! ส่วนใหญ่ ถ้าใครหล่อแต่ไม่ได้เป็นเกย์ไม่รวมน่ะ)ที่ไม่ได้เป็นเกย์ เป็นตุ๊ด เป็นกระเทย มักจะไม่หล่อ (รึเปล่า?)

5. ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบผู้ชายคณะวิศวะ แต่ผู้ชายวิศวะชอบกันเอง (อันนี้มีคนเถึยงมาเหมือนกัน เป็นแค่ส่วนหนึ่ง แต่เราก็ไม่แน่ใจน่ะ ถ้าใครรู้อะไรก็มาบอกหน่อยแล้วกัน ช่วยเถึยงแทนไม่ก็ยืนยันที)

6. ผู้ชายที่ทั้งหล่อ รวย เรียนเก่ง นิสัยดี ไม่หน้าหม้อ ไม่เจ้าชู้ และเข้าใจเรา แสนดี สนใจเรา ไม่มีในโลก

7. ผู้หญิงบางคนมีผู้ชายมาชอบถึงสามคน(หรืออาจมากกว่านั้น) แต่ผู้หญิงบางคน ไม่มีใครมาชอบเลยซักคน หุๆๆๆ อันนี้น่าเศร้าแทน(เหมือนเรารึเปล่า -- * --'' เศร้าใจ)

8. เปอร์เซนต์ส่วนใหญ่พวกกระเทยมักจะสะดุดที่ลานเกียร์มากกว่าผู้หญิง

สุดท้าย 9. ผู้ชายทุกคณะมีน้อยกว่าผู้หญิงทุกคณะรวมกันซะอีก แล้วผู้ชายของมหาลัยอื่นล่ะจะเป็นแบบนี้อ่ะป่าว?

เรื่องนี้เราอยากเล่าให้ฟัง เพราะมันมีทั้งความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเรา และความประทับใจในน้ำใจของเพื่อน

วันนี้มีเรื่องให้เศร้าใจหลายเรื่อง

เรื่องแรกเลย เราไม่สบาย อาการสาหัสเล็กน้อยในตอนเช้า และสาหัสมากในตอนบ่าย

เรื่องที่สอง วันนี้มีสอบแคลฯแล้วเราทำไม่ทัน หุๆๆ เศร้าใจอย่างแรง

เรื่องที่สามทำให้เพื่อนแอบเสียใจเล็กน้อย เพราะเราไม่ยอมไปกินข้าวที่สามย่านด้วย ทำให้เพื่อนเป็นห่วง และทำให้เพื่อนแอบเสียความรู้สึกนิดหน่อย

เรื่องที่สี่ เราบังเอิญร้องไห้ต่อหน้าพี่ๆและเพื่อนๆ (เพราะจริงๆแล้วไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็นอีกแล้ว กะว่าจะเปลี่ยนตัวเองให้เข้มแข็งให้ได้เมื่ออยู่มหาลัย)

เอาหล่ะ เริ่มเรื่องเลยแล้วกัน
เนื่องจากช่วงนี้เราเป็นหวัด ซึ่งติดมาจากเพื่อนอีกทีหนึ่ง ซึ่งเพื่อนเราก็ไปติดมาจากเพื่อนอีกคนนึงอีกทีหนึ่ง(งงมั้ย ก็คือติดเป็นลูกโซ่ไง) ดังนั้น เมื่อเพื่อนคนแรกหาย คนที่สองเริ่มจะหาย แต่เรายังไม่หาย ความซวยจึงเกิด เพราะตอนนี้ มีเราเป็นหวัดหนักที่สุดในกลุ่มเพียงคนเดียว เราจึงรู้สึกว่าอะไรก็ดูจะไกล ดูจะเหนื่อยไปหมด

พอดีตอนเที่ยง โชคดีที่อาจารย์ปล่อยก่อนซักแป๊บนึง เราเลยกะว่าจะไปกินข้าวกันก่อนที่ตึกจุลฯซึ่งอยู่ใกล้ๆคณะเรา แล้วก็ค่อยมาเข้ากรุ๊ปตอนเที่ยง เพราะเห็นมีคนประกาศแล้วก็นัดให้เข้ากรุ๊ป

เราก็เลยบอกเพื่อนในกลุ่มว่าไปกินข้าวกันที่ตึกจุลฯเหอะ รีบๆไปแล้วจะได้ไปเข้ากรุ๊ป แต่เพื่อนเราก็บอกว่า เค้าจะต้องไปร้านเน็ต เราก็เลยท้วงเค้าว่าควรจะไปกินข้าวแล้วรีบไปเข้ากรุ๊ปน่ะ แต่เพื่อนที่เหลือในกลุ่ม เค้าก็บอกว่าไปกินที่สามย่านกันก็ได้

ตอนนั้นเรารู้สึกน้อยใจมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนไม่เห็นใจเราบ้าง ว่าเรากำลังไม่สบาย แล้วจะให้เดินไปนู่นไปนี่อีก เราเลยบอกว่าเราไปกินข้าวที่ตึกจุลฯแล้วกัน เพื่อนเราเค้าก็บอกว่า ถ้าตัวเองจะไปกินที่ตึกจุลก็รีบไปเถอะไม่งั้นเดี๋ยวคนเยอะเราเลยบอกเค้าว่างั้นเราไปกินล่ะ

เราก็เดินไปกินคนเดียวที่ตึกจุล เรานั่งกินแบบลวกๆแล้วก็รีบกลับมาที่ตึก เรารู้สึกแย่มาก เพราะเวียนหัว คัดจมูก แล้วก็เป็นไข้ น้อยใจด้วย พอเราก็เดินหาว่ากรุ๊ปเราเค้าไปรวมกันที่ไหน เราก็หาแล้วหาอีก กระเป๋าก็หนักหาอยู่ครึ่งชั่วโมง ประมาณว่าทนไม่ไหวแล้ว เราก็เลยไปถามพี่เค้าว่า เค้ามีนัดกรุ๊ปกันจริงรึเปล่า พี่แกก็งงๆ แล้วแกก็บอกว่าจะไปถามให้ แล้วก็หายไปเลย เราก็เลยเดินไปอีก

บังเอิญเจอพี่คนนึง เค้าก็อยู่กรุ๊ปเดียวกับเรา ประมาณว่าสภาพเราตอนนั้นย่ำแย่มาก เรารู้สึกมึนหัว หงุดหงิด คัดจมูก น้ำมูกจะไหลให้ได้ เศร้าใจ เหงา หาพี่ไม่เจอ หาเพื่อนไม่เจอ

พี่เค้าเลยช่วยถามเพื่อนให้ เพราะพี่เค้าก็ไม่รู้ พี่เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไรน่ะ ไม่ต้องเข้าก็ได้ ส่วนเราที่กำลังกังวลใจอยู่ อยู่ดีๆ เราก็ร้องไห้ออกมาเฉย พี่แกก็งงๆ แล้วก็ปลอบใจเรา เราก็บอกไม่เป็นไร สงสัยเพราะไม่ค่อยสบาย รู้สึกไม่ค่อยดี เครียด เลยร้องออกมา(เพื่อนๆอาจจะไม่ค่อยเข้าใจว่าเราจะร้องไห้ไปทำเพื่อ? แต่เราเป็นพวกขี้กังวล และเวลาเราไม่สบายเป็นไข้ เป็นหวัด เราจะยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ไม่สบายใจ รู้สึกอ่อนแอต่อโรคภัยมาก ดังนั้นถ้ามีอะไรมากระทบจิตใจ ทำให้เครียด เสียใจหรือ เศร้าใจอีก เราก็จะรู้สึกหมดความอดทน เลยร้องออกมาเลย)

หุๆๆๆ พี่เค้าน่าสงสารมาก คือเรารู้สึกเครียดๆอยู่แล้ว พอยิ่งมีคนมาปลอบอีก เราจะยิ่งรู้สึกร้องไห้เข้าไปใหญ่ ทีนี้ ตอนนั้นแหล่ะ ตอนที่เรากำลังร้องไห้อยู่ เพื่อนเราคนนึง เค้าก็เข้ามาถามว่า เราเป็นอะไร เราก็บอกไม่เป็นไร แค่ไม่สบาย เวียนหัวเท่านั้นเอง เพื่อนเราคนนี้เค้าก็บอกไม่เป็นไรน่ะ เดี๋ยวเค้านั่งเป็นเพื่อน คิดดูดิ เป็นเพื่อนใหม่ในมหาลัย เป็นผู้ชาย ซึ่งเรารู้จักเค้าแค่ชื่อเล่นว่าชื่อ อู๋ (ขอเปิดเผยชื่อน่ะ คนดีๆเราต้องยกย่อง)และปกติเราเรียกเค้าว่าศพเพราะเค้าแต่งเป็นศพตอนรับน้องคณะ รู้จักกันตอนรับน้องคณะแค่นั้นและแป๊บเดียวจริงๆ แถมได้คุยกันไม่มากเอง แต่เค้ากลับมานั่งปลอบใจเราอยู่เป็นเพื่อนเรา ตอนที่เรากำลังรู้สึกโดดเดี่ยว เสียใจ เศร้าใจ เป็นหวัด

เราเล่าให้เค้าฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วเราก็บอกเค้าว่า เราทำให้เพื่อนคนนึงเสียใจ เพราะความเห็นแก่ตัวของเรา ที่เราลืมไปว่ามือถือของเพื่อนเราหายที่ร้านเน็ต เค้าก็เสียใจมาก เจ้าของร้านให้เค้าไปพบเอง เค้าเลยต้องชวนเพื่อนๆไปที่สามย่าน เพราะร้านอยู่แถวหอU ซึ่งเราก็ลืมไปซะสนิท ซึ่งตอนนั้นเค้าก็ชวนให้เราไปเป็นเพื่อนซึ่งเค้าก็ไม่ได้ย้ำว่าจะไปหามือถือ เพราะเค้านึกว่าเรารู้อยู่แล้ว(พอดีเราลืมไงฮือออ TT o TT)เราเลยแยกไปกินข้าวคนเดียวตอนที่ไปกินคนเดียว ตอนที่เดินคนเดียว นั่นแหล่ะ ที่เรานึกออกว่าทำไมเพื่อนถึงต้องไปสามย่านตอนนี้เรารู้สึกว่าเราทำให้เพื่อนเสียใจ ที่ทำไมเราถึงได้ทำเรื่องงี่เง่าแบบนั้นออกไปน่ะ แล้วทำไมเราต้องขี้ลืมด้วย

เพื่อนเราเค้าก็บอกเราว่าใจเย็นๆน่ะ ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนเค้าก็คงไม่คิดไรมาก อย่าเครียด เราก็อืมๆ ไป (ตอนนั้นเราก็นั่งร้อง น้ำหูน้ำตาไหลอยู่ ซกมกได้ใจจริงๆ) แล้วเพื่อนเราคนนี้เค้าก็ถามว่าเราต้องไปเรียนที่ไหน เราก็บอกไปว่าเราต้องไปเรียนตึกจุล ชั้น4 เดี๋ยวเราขึ้นห้องแล้ว เพื่อนเราคนนี้เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวเค้าไปเป็นเพื่อน

แล้วเค้าก็ยังช่วยเราถือกระเป๋า (กระเป๋าเราหนักมาก เคยมีคนว่าเราว่าแบกบ้านมาเรียนเหรอ) เราบอกไม่เป็นไร เค้าก็บอกว่าไม่หนักแล้วก็ช่วยเราถือกระเป๋าขึ้นลิฟท์ไปชั้นสี่ แล้วเค้าก็นั่งเป็นเพื่อนเรา ชวนเราคุย พอใกล้เวลาเรียนเค้าต้องไปเรียนอีกตึกนึง เค้าเลยจะฝากเราไว้กับเพื่อนเค้าอีกคนนึง เราก็บอกว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวเพื่อนเราก็มาแล้ว พอดีเพื่อนเราเค้ามากันพอดี เราก็เลยขอบคุณเพื่อนเราคนนี้ แล้วเค้าก็กลับไปเรียนต่อเหมือนกัน

เรารู้สึกว่าเวลานี่ไม่ใช่เครื่องชี้วัดการตัดสินคนเลย เพื่อนคนนี้เรารู้จักได้ไม่นาน แต่เค้ากลับช่วยเหลือเราเต็มที่ ทำให้เรารู้สึกประทับใจในน้ำใจของเพื่อนมากๆ คราวหน้า ถ้าเค้ามีปัญหา เราก็จะยินดีช่วยเหลือเค้าแน่นอน

และ วันพรุ่งนี้ ตอนไปมหาลัย เราจะขอโทษเพื่อนในกลุ่ม ที่เราทำให้เค้าเสียใจ ทำให้เพื่อนต้องเป็นห่วงเรา เราจะเอาใจเขามาใส่ใจเรามากขึ้น และเราก็จะเข้มแข็งขึ้นอีกให้ได้ เหนือสิ่งอื่นใด ขอให้เราหายหวัดไวๆ ไม่ไหวแล้ว จมูกจะบวมปูดแล้วเนี่ย!!!

ปล. อย่าทำให้เพื่อนเป็นห่วง ร้องไห้ หรือเสียใจ หรือเศร้าใจน่ะ

เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่จะเสียใจที่สุดไม่ใช่ใคร แต่เป็นตัวเราเอง....

edit @ 2007/06/18 06:51:20