เหงา...แบบไร้สาเหตุ
posted on 30 Jul 2008 22:38 by flying-dreamer in Event
คุณเคยเป็นโรคเหงาแบบไม่มีสาเหตุมั้ยค่ะ โรคที่อยู่ดีๆ คุณก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบของคุณมันช่างเงียบเหงา เคว้งคว้างทั้งๆที่มีคนที่คุณรักมากมายรอบตัวคุณ ทั้งพ่อ แม่ พี่น้อง ครอบครัวของคุณ เพื่อนของคุณ และคนอีกมากมายที่ห่วงใยคุณ
โดยปกติ ชั้นจะเป็นคนที่ยิ้มร่าเริงให้กับทุกคนอยู่เสมอ เมื่อใดที่โกรธ เหงา หรือรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ ชั้นก็จะสามารถทำให้ตัวเองกลับมายิ้มและหัวเราะได้อย่างรวดเร็วหรือในระยะเวลาสั้นๆ แต่อยู่ดีๆกลับกลายเป็นโรคเหงาและซึมเศร้าขึ้นมาซะอย่างงั้น
ชั้นไม่รู้ตัวเลยว่าความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง และเมื่อไหร่ มันเป็นความรู้สึกที่โหดร้ายทารุณต่อจิตใจชั้นมาก เพราะมันทำให้ชั้นยิ้มและหัวเราะได้น้อยลง ทำให้หัวใจที่ชุ่มฉ่ำของชั้นปราศจากรอยยิ้มที่เคยเติมเต็มให้กับทุกๆวันของชั้น ชั้นไม่อาจจะหัวเราะและร่าเริงได้เหมือนเมื่อก่อน... มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้นกันแน่น่ะ
หลายวันมานี้ ชั้นพยายามค้นหาคำตอบด้วยตนเอง คุยกับเพื่อน พยายามฟังข่าวหรือรายการทางทีวีเพื่อหาคำตอบของปัญหานี้ แต่ชั้นก็ไม่อาจตั้งคำถามได้ว่า ตอนนี้ชั้นกำลังเป็นอะไร ชั้นได้แต่คิดไปต่างๆนานาว่าเกิดจากความเครียดเรื่องสอบ ไม่ก็ปัญหาเรื่องน้ำหนักของชั้น ประจำเดือนมาไม่ปกติรึเปล่า? หรืออะไรอีกมากมายที่น่าจะเป็นไปได้ แต่มันก็ยังไม่ใช่ มันยังไม่ใช่สาเหตุที่แท้จริงที่เกิดขึ้นกับชั้น
ชั้นไม่เข้าใจทำไมตัวเองถึงรู้สึก เหงา เครียด เบื่อ เซ็ง รำคาญ เหนื่อย หงุดหงิด โกรธแบบไร้สาเหตุ เศร้า หรือแม้กระทั่งน้ำตาไหลออกมาเองทั้งๆที่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
สิ่งที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือ การที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ ชั้นไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นโรคบ้าอะไร หรือเครียดเรื่องอะไร ชั้นไม่รู้ว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไรด้วยซ้ำ...
ที่ชั้นเล่าในวันนี้ เพราะอยากจะหาคำตอบให้กับตัวเองว่าตัวเรากำลังเป็นอะไรอยู่ มีใครเคยเป็นเหมือนชั้นบ้างมั้ย? แล้วมีใครพอจะรู้วิธีที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นมั้ย ที่แน่ๆเรายังไม่อยากพบจิตแพทย์น่ะ ถ้าไงขอวิธีธรรมดา ธรรมชาติทั่วไปก่อน
ปล. ถึงทุกคนที่ชั้นรัก ชั้นรู้ว่าคุณเป็นห่วงชั้น แต่ไม่ต้องห่วง ชั้นจะพยายามหาทางกลับมาเป็นตัวเองเหมือนเดิมให้ได้ และชั้นจะไม่มีทางทำร้ายตัวเองด้วยการทำลายชีวิตของชั้นแน่ๆ
ปล.2 ถึงมะม๊าที่รัก ไม่ต้องห่วงหนูน่ะค่ะ หนูรู้ว่ามะม๊าก็เข้ามาอ่านบล็อคของหนู หนูแค่รู้สึกว่า " เหงาและเศร้า " เกินกว่าปกติเท่านั้นเอง และสาเหตุก็ไม่ใช่จากปะป๊า มะม๊า และเจ้แน่นอน!!
โดยปกติ ชั้นจะเป็นคนที่ยิ้มร่าเริงให้กับทุกคนอยู่เสมอ เมื่อใดที่โกรธ เหงา หรือรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ ชั้นก็จะสามารถทำให้ตัวเองกลับมายิ้มและหัวเราะได้อย่างรวดเร็วหรือในระยะเวลาสั้นๆ แต่อยู่ดีๆกลับกลายเป็นโรคเหงาและซึมเศร้าขึ้นมาซะอย่างงั้น
ชั้นไม่รู้ตัวเลยว่าความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง และเมื่อไหร่ มันเป็นความรู้สึกที่โหดร้ายทารุณต่อจิตใจชั้นมาก เพราะมันทำให้ชั้นยิ้มและหัวเราะได้น้อยลง ทำให้หัวใจที่ชุ่มฉ่ำของชั้นปราศจากรอยยิ้มที่เคยเติมเต็มให้กับทุกๆวันของชั้น ชั้นไม่อาจจะหัวเราะและร่าเริงได้เหมือนเมื่อก่อน... มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้นกันแน่น่ะ
หลายวันมานี้ ชั้นพยายามค้นหาคำตอบด้วยตนเอง คุยกับเพื่อน พยายามฟังข่าวหรือรายการทางทีวีเพื่อหาคำตอบของปัญหานี้ แต่ชั้นก็ไม่อาจตั้งคำถามได้ว่า ตอนนี้ชั้นกำลังเป็นอะไร ชั้นได้แต่คิดไปต่างๆนานาว่าเกิดจากความเครียดเรื่องสอบ ไม่ก็ปัญหาเรื่องน้ำหนักของชั้น ประจำเดือนมาไม่ปกติรึเปล่า? หรืออะไรอีกมากมายที่น่าจะเป็นไปได้ แต่มันก็ยังไม่ใช่ มันยังไม่ใช่สาเหตุที่แท้จริงที่เกิดขึ้นกับชั้น
ชั้นไม่เข้าใจทำไมตัวเองถึงรู้สึก เหงา เครียด เบื่อ เซ็ง รำคาญ เหนื่อย หงุดหงิด โกรธแบบไร้สาเหตุ เศร้า หรือแม้กระทั่งน้ำตาไหลออกมาเองทั้งๆที่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
สิ่งที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือ การที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ ชั้นไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นโรคบ้าอะไร หรือเครียดเรื่องอะไร ชั้นไม่รู้ว่าสาเหตุมันเกิดจากอะไรด้วยซ้ำ...
ที่ชั้นเล่าในวันนี้ เพราะอยากจะหาคำตอบให้กับตัวเองว่าตัวเรากำลังเป็นอะไรอยู่ มีใครเคยเป็นเหมือนชั้นบ้างมั้ย? แล้วมีใครพอจะรู้วิธีที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นมั้ย ที่แน่ๆเรายังไม่อยากพบจิตแพทย์น่ะ ถ้าไงขอวิธีธรรมดา ธรรมชาติทั่วไปก่อน
ปล. ถึงทุกคนที่ชั้นรัก ชั้นรู้ว่าคุณเป็นห่วงชั้น แต่ไม่ต้องห่วง ชั้นจะพยายามหาทางกลับมาเป็นตัวเองเหมือนเดิมให้ได้ และชั้นจะไม่มีทางทำร้ายตัวเองด้วยการทำลายชีวิตของชั้นแน่ๆ
ปล.2 ถึงมะม๊าที่รัก ไม่ต้องห่วงหนูน่ะค่ะ หนูรู้ว่ามะม๊าก็เข้ามาอ่านบล็อคของหนู หนูแค่รู้สึกว่า " เหงาและเศร้า " เกินกว่าปกติเท่านั้นเอง และสาเหตุก็ไม่ใช่จากปะป๊า มะม๊า และเจ้แน่นอน!!
Tags: blue, sadness3 Comments
#1 By อั๊พ on 2008-07-31 01:52